Tekenen is altijd mijn manier geweest om naar de wereld te kijken. Om de wereld te begrijpen, te bevatten en mooier te maken.

Al van kinds af aan leefde ik tussen de potloden, kleuren en kleine verhalen. Niet alleen om mooie beelden te maken, maar om iets voelbaar te maken wat vaak moeilijk in woorden te vatten is: zachtheid, verwondering, melancholie, troost en de stille schoonheid die verborgen zit in het kleine en kwetsbare.

Met Merritmentha creëer ik een zachte wereld van illustraties en verhalen, waar stilte, symboliek en verbeelding ruimte mogen geven aan gevoelige mensen. Een plek om even te vertragen in een wereld die vaak snel en luid aanvoelt.

De naam Merritmentha draagt een heel persoonlijke betekenis. Ze ontstond vanuit de namen van mijn konijnen, Merrit en Munt. Zij leerden me dat zachtheid, sterk is. En koppig. En veerkrachtig. Hun warme aanwezigheid leeft nog altijd verder in mijn werk en in de wereld die ik creëer.

Mijn illustraties bewegen zich tussen droom en herinnering. Bloemen groeien door oude klokken heen, vogels dragen stilte mee in hun vlucht en dierlijke figuren worden zachte gidsen voor gevoelens die niet altijd uitgesproken hoeven worden. Ik hou van beelden die niet alles letterlijk vertellen, maar die ruimte laten om te voelen, te herkennen en te verdwalen in details.

Naast losse illustraties en kaarten werk ik ook aan grotere verhalenwerelden. Mijn eerste prentenboek, Nilo’s reis naar Stilte, vertelt het verhaal van een gevoelig kind dat zich anders voelt in een drukke wereld en leert thuiskomen in zichzelf en zijn verbeelding. Hoewel het geschreven werd voor jonge lezers, herkennen ook veel volwassenen zich in Nilo’s stille zoektocht.

Met Merritmentha wil ik geen perfecte wereld tonen, maar een zachtere manier van kijken naar de echte wereld één waarin verwondering, aandacht en symbolische troost nog altijd mogen bestaan.